بزرگ شدم رویای مسیح بودن را در کودکی جا گذاشتم وامید دیدنش را هم . از یاد بردم همانگونه که کودک بودن را فراموش کردم و همانگونه زندگی کردن از خاطرم محو شد. زنده بودم،جان داشتم اما نه رویایی بود و نه آرزویی.تو خوب می­دانی که انسان بی آرزو و بدون هدف مرده­ای بیش نیست. خسته بودم خسته تر شدم، دیگر توان زندگی را نداشتم. برای زندگی کردن آن هم در این دنیا که همه چیزش سراب می­نماید نفس کم می­آوردم و چون پیری فرتوت دست بر زانوانم می­گرفتم.

برای راه رفتن نیاز به عصا بود نیاز به تکیه­گاه، نیاز بود تا اطمینان خاطر داشته باشی به آینده. اما نبود از این چیزها خبری نبود. پس کمر به کشتن خود بستم آری یک جسم، یک کالبد خالی از روح نبودش بهتر بود چراغها را یک به یک کشتم.اما آدم است دیگر زندگی­طلب و بسیارخواه به آخرین چراغ که رسیدم نتوانستم با خود گفتم که روزی خودش خاموش میشود پس تا خاموش شدنش با سوختنش من نیز میسازم شاید معجزه­ای در راه باشد .

حال خیلی چیزها تغییر کرده است باور هم نمی­کردم که روزی رویای کودکیم به حقیقت بپیوندد. تو که آمدی مسیح را در تو دیدم، جان بخشیدی، لبخند زدی و امید پاشیدی، چراغ­هایم را روشن نمودی ساختن را به زندگی بدل کردی. اما بدان اگر آن مسیح پرنده زنده می­کرد آن پرنده خود پرواز را می­دانست فطرتش پرواز بود پس کار آن مسیح فقط دمیدن بود و باقی با پرنده. اما من بالی برای پرواز ندارم و شوق پرواز بسیار.

تو مسیح منی تو همان معجزه­ای که باور نداشتم روزی به وقوع بپیوندد. دستم را در دستانت مینَهَم تا پروزا کردن را بیاموزم. حال این پرنده­ی بی پر و بال توان سقوط کردن را ندارد پس تو نیز برای اوج گرفتن دستانم را بفشار.